چه باصفاست لحظاتي كه قلم رقص كنان در معركه عشق جز درد هجر را نمي نوردد و هر گاه كلماتي را بر روي سپيديهاي كاغذ ربط ميدهد تا حرف دل را از روح بي جانش فرياد زند اما دردناك آن لحظه كه قلم به تفسير زبان مي پردازد و از نوشتن بعضي چيزها شرم مي كند .
زندگي گرمي دلهاي به هم پيوسته ست
تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست

سلام

با  نام   او  شروع  میکنم

او که پناهنده   تمام عاشقان   دنیاست

به  نام تک  نوازتده  گیتار  عشق

سلام میکنم  به همه  دوستای   با گلم که  عشق و احساس  دراونها  خلاصه میشه

قبل  از  همه   چیز  میخوام  از چند  تا  از دوستام از  بابت  همه چیز  تشکر  کنم

اول   از همه از آیناز   جون   تشکر  میکنم  که  با  گرمای   وجودش   به  من   عمر  دوباره  ای  داد

بعد  از نی نی جان   تشکر  میکنم که  واقعآ  منو هیچ موقع  تنها  نذاشته

بعدآ   از مریم  جون   تشکر  میکنم که  واقعآ دختر   فوق العاده ای  هست

امیدوارم  اونم  به عشقش   یعنی  آقا یحیی برسه

بعدآ از سعیده جان تشکرمیکنم  که  تازه گی ها  باهاش آشنا  شدم

و   هر  چی   ازمرام و معرفتش بگم  کم  گفتم پس  ترجیح   میدم  نگم

آهان آبجی   شیدا  که  خیلی  دوستش  دارم   از  اونم  تشکر  میکنم

و  همین   طور   از  آبجی مستان که  خیلی  وقته  ازش بی خبرم

آهان  از آتی   خانوم   هم خیلی   ممنونم    چون   با همه  دوستام    فرق داره

یه  جور  دیگه  میخوامش 

 اصلآ  آخر  مرام   با  اون   ترکوندنهای  معروفش

خلاصه   همتون  رو دوست  دارم

دوستام   خیلی   زیادن واسه همین  نمیتونم   از  همشون   اسم ببرم

کسایی  که  قدم   رنجه  میکنن   و  سر  میزنن

قربون   قدمهای  سبزشون   برم

خوب   بچه ها از  این   آپ   به  بعد  تا  نظراتم   به ۴۰۰   نرسه  آپ  نمیکنم

اینم    قابل  توجه   دوستایی که  میترکونن

همتونو   دوست  دارم

یا   حق

""حسین  گیتاریست""

تقديم به تو
به تو كه از گلبوته هاي نجابت چشمانت
مرا
هر سحر
با شبنم انتظار
غسل ميدهي
تو كه با غمزه نگاهت
در پهناي آبي نگاه من
بغض انتظار مي كاري
به تو
عزيزترين وجود
كه وجود خاكي مرا معنا مي كني
تو از كوچه پس كوچه هاي شهر غريب آشناي ديرآاشنا
امدي
و مرا تا بي كرانه وجود
تا پهناي انتظار
تا بلنداي وصال
ورق زدي
تو از آبي بهاران هم سبزتري
و از بلنداي انتظار هم
طولاني تر
تو از وجود وجود آمدي و تا
حضور حضور
تا مشهد قلبها
تا بيكرانه خيال
تا بلنداي آسمان
تا عشق
مرا ورق زدي
مگر مي توان از تو نوشت؟
يا از تو گفت ؟....

امشب آسمان بارانيست و باران زيباست.
باران را دوست دارم و تصور مي کنم باران نيز مرا دوست ميدارد.
باران! اين دوست داشتن را دوست دارم، زيرا که پيونديست بين من و تو .
پيوندي به وسعت آبي آسمان و سپيدي ابرها.
اين يادداشت را مي نويسم تا با تو بپيوندم، تا تو مرا به آسمان و آسمان مرا به خدا پيوند دهد.
با تو اي پاک ترين پاکها، با تو مي پيوندم چون پيوند تو ناگسستني ترين پيوندهاست.
باران! تو اي فراتر از همه ي وجود و اي پاکترين مقدسات آسماني، امشب بر من ببار.
مي خواهم امشب آخرين شب دلتنگي ام باشد.
مي خواهم امشب از تمام شبهاي عمرم پاکتر بشوم...
بر من ببار که شايد از پاکي و روشنايي تو ، گل وجودم دوباره جان بگيرد
گلي که دست پشيماني ام ،گلبرگهايش را پرپر کرده است
دلم امشب تاريک است ،شمع وجودش را سردي نفسهاي مسافر ترد شده خاموش کرده
امشب جرعه اي عشق ميخواهم براي روشنايي اش
باران!... اي بهترين بهانه براي اشکهاي شبانه ي من ،اي طلوع دوباره ي عشق،بر من ببار و مگذار غبار غم همچنان بر تن خسته ام بماند

عشق يعني مستي و ديوانگي 
     عشق يعني با جهان بيگانگي
         عشق يعني شب نخفتن تا سحر
             عشق يعني سجده با چشمان تر
                  عشق يعني در جهان رسوا شدن
                      عشق يعني اشک حسرت ريختن
                             عشق يعني لحظه هاي التهاب
                                 عشق يعني لحظه هاي ناب ناب
                                       عشق يعني قطره و دريا شدن
                                             عشق يعني ديده بر در دوختن
                                                   عشق يعني در فراقش سوختن