دلم می خواست...

دلم می خواست عشقم را نمی کشتند

صفای آرزويم را؛ که چون خورشيد تابان بود؛می ديدند

چنين از شاخسار هستی ام آسان نمی چيدند

گل عشقی چنين شاداب را پرپر نمی کردند

به باد نامردی ها نمی دادند

به صد خواری نمی خواندند

چنين تنها به صحراهای بی پايان اندوهم نمی بردند

دلم می خواست؛يک بار دگر او را کنار خويش می ديدم

به ياد اولين ديدار در چشم سياهش خيره می ماندم

دلم يک بار دگر؛همچو ديدار نخستين پيش پايش دست و پا می زد

شراب اولين لبخند در جام وجودم های و هوی می کرد

غم گرمش نهانگاه دلم را جست ئ جو می کرد

دلم می خواست دست عشق

چون روز نخستين هستی ام را زير و رو می کرد!

مگو اين آرزو خام است!

مگو روح بشر همواره سر گردان است!

تو نيستی که ببينی...

چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاريست

چگونه عکس تو در برق شيشه ها پيداست

چگونه جای تو در جان زندگی سبز است!

هنوز پنجره باز است؛

تو از بلندی ايوان به باغ می نگری

در خت ها و چمن ها و شمعدانی ها

به آن ترنم شيرين

                          به آن تبسم مهر

به آن نگاه پر از آفتاب می نگرد

تو نيستی که ببينی چگونه از دیوار ؛

                                  جواب می شنوم!

تو نيستی که ببينی چگونه دور از تو

به روی هر چه در اين خانه است؛

غبار سربی اندوه بال گسترده است

تو نيستی که ببينی دل رميده ی من

به جز ياد تو همه چيز را رها کرده است!

غروب های غريب

              در اين رواق نياز؛

پرنده ساکت و غمگين؛

               ستاره بیمار است!

دو چشم خسته ی من

                در اين اميد عبث؛

چو شمع سوخته جان هميشه بیدار است

                    تو نيستی که ببينی! 

(((((((((عشق تنها مرضی است که بيمار از آن لذّت می برد)))))))

 در اين دنيا، سراب محکوم است به پوچي ...

 پرستو محکوم به کوچ کردن ...

 شمع محکوم به اشک ريختن ...

 خارها محکوم به تنهايي ...

 روز محکوم به غروب کردن ...

 شب محکوم به رسيدن ...

قلب با همه پاکي وصداقتش محکوم به دوست داشتن وچه محکوميتي شيرين تر و دلپذير تر ازاين است؟ اما اي کاش همه اين محکوميتهای زيبا را مي پذيرفتند.

اي کاش...؟

 

دست تو مقدسه مثل نماز عاشقاست

اسم تو نوازش لبهاي سرد و بي صداست

چي مي شد عشقا همه مثل تو آسموني بود

چشم تو دنيايي ازجنس محبت و وفاست

دست مهربون تو هديه اي از لطف خداست

همه نوازشات آرامش و صلح و صفاست

نفسا تازه ميشن وقتي که بوي تو مي ياد

هميشه نفس بکش عطر نفسهات کيمياست

تپشاي قلب تو قصه اي از راز و نياز عاشقاست!!!!

مثل دريا اگه پاكي اينم از معجزه هاست!!!

دل من جوون مي شه وقتي صداتا مي شنوم

هميشه واسم بخون ترانه هات اوج صداست

 
 گل من گریه مکن،
 که در آئینه ی اشک تو غم من پیداست
 قطره ی اشک تو داند غم من دریاست
 گل من گریه مکن
 سخن از اشک مخواه
 که سکوتت گویاست
 از نگه کردنت احوال تو را می دانم
 دل غربت زده ات، بی نوایی تنهاست
 من و تو می دانیم چه غمی در دل ماست
 گل من گریه مکن،
 اشک تو صاعقه است
 تو بهر شعله، چشمان ترم می سوزی
 بیش از این گریه مکن،
 که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی
 گل من گریه مکن،
 من چو مرغ قفسم
 تو در این کنج قفس بال و پرم می سوزی
 گل من گریه مکن،
 که در آئینه ی اشک تو غم من پیداست
 قطره ی اشک تو داند غم من دریاست
 دل به امید ببند
 نا امیدی کفر است
 چشم ما بر فرداست
 ز تبسم مگریز
 درد دندان تو در غنچه ی لبها زیباست...